Anna Tancinco

Justyniana @justynakuterasinska@o2.pl  ●  26.08.2025 17:20

LICH! Myślę, że takim najczęściej wypominanym i konfliktowym tematem jest teoria ewolucji i wielki wybuch kontra stworzenie świata i pochodzenie wszystkich ludzi od Adama i Ewy. Często podawane są pod wątpliwość np. poprzez przytaczanie dowodów w postaci skamieniałości i szkieletów dinozaurów, kości małp człekokształtnych itp. To na początek.

Marcin @marcinau  ●  29.06.2025 08:12

Super wpis! To już bardzo dobry znak, że zadajesz takie pytania na początku swojej drogi. Z mojego doświadczenia wynika, że gdy Bóg jest na pierwszym miejscu, wszystko inne znajduje się na właściwym. Naprawdę nie ma potrzeby poświęcać jednej sfery życia kosztem drugiej – szczególnie w kontekście powołania do życia rodzinnego (bo oczywiście, jeśli ktoś ma powołanie do życia zakonnego, zwłaszcza kontemplacyjnego, to sytuacja wygląda inaczej). Piszę to jako osoba, która osiągnęła tzw. „światowy sukces” – ukończyłem trzy kierunki studiów, mam dobrą pracę itd. Dla mnie nauka i praca były formą modlitwy, poświęcenia dla Boga i rodziny, a także sposobem na kształtowanie charakteru. Nie wiem, jak to wygląda u Ciebie, ale dla mnie nauka kilkuset stron ciężkich, akademickich podręczników była niemałym wyrzeczeniem i wysiłkiem – właśnie taki trud mogłem ofiarować Bogu. Zauważyłem też (przynajmniej w moim przypadku), że gdy naprawdę staramy się pełnić wolę Bożą i słuchać Jego słowa, Bóg sam daje nam to, czego potrzebujemy. Choć ukończyłem studia w dobrze płatnym zawodzie i osiągam w nim bardzo wysokie dochody, większość pieniędzy, które zarobiłem w życiu, nie pochodziła z pracy, lecz z zupełnie niespodziewanych źródeł, w których mój wysiłek był znikomy – a czasem żaden. Ucz się i pracuj rzetelnie – na miarę umiejętności, które Bóg Ci dał – ale rób to „na luzie”, pokładając całą swoją nadzieję wyłącznie w Bogu. Każdy wysiłek i trud ofiaruj u stóp Jego krzyża. Nie oczekuj niczego poza trudem, a Bóg pochyli się nad Tobą i da Ci więcej, niż kiedykolwiek marzyłeś – jeśli tylko to będzie dla Ciebie dobre. Zalecam też ostrożność w kwestii kariery i zarabiania pieniędzy – to potrafi bardzo wciągać i niespostrzeżenie zająć miejsce, które powinno należeć do Boga. Warto dbać o duchową „higienę” – przez codzienna modlitwe (tak, mozna studiowac, pracowac na pelen etat I miec czas na caly Rozaniec kazdego dnia) oraz poprzez narzucenie sobie prostego, skromnego stylu życia. Ja sam mam kilka zasad, które pomagają mi nie „odlecieć”. Na przykład: nigdy nie wydam na samochód więcej niż jedno moje miesięczne wynagrodzenie netto; nie wykupuję żadnych subskrypcji dla przyjemności; nie piję alkoholu – poza niedzielami itd. Oczywiście każdy powinien mieć swoje własne zasady, dostosowane do swoich słabości.

Marcin @marcinau  ●  12.05.2025 09:13

Fenomenalny tekst! Bardzo praktyczny i zgodny z moimi obserwacjami. Prosze o wiecej.

Dorota @dorota4  ●  28.02.2025 10:18

Szczęść Boże wszystkim czytelnikom tego portalu. Ja widzę w moim życiu Boże prowadzenie od kilku lat w kierunku samowystarczalności. Pan Bóg pobudza mnie do zdobywania wiedzy,jak hodować warzywa i owoce, jak poprawić jakoś gleby, żeby plony były lepsze, jak sobie radzić w skrajnie trudnych warunkach przy użyciu prostych narzędzi. Oprócz tego Pan Bóg pomnożył moje finanse ( inaczej niż cud Boży nazwać tego nie mogę) ,zatem gorąco wierzę w trudnej chwili i pomnożenie chleba nie będzie żadnym problemem. Zatem zaufajmy prowadzeniu Pana!

Szymon Markowski @szymon-markowski  ●  26.02.2025 10:03

To o czym często zapominają sedewakantyści to fakt, że wszystko co się dzieje jest dopustem Bożym, choćby nie wiem jak chciało się powiedzieć "Boże czy Ty to widzisz?" Jest oczywiste, że Bóg był, jest i będzie. Pytanie co my z tym, czyli z tą smutną rzeczywistością zrobimy? Czy będziemy walczyć mądrze i godnie jak katolicy czy staniemy pod fałszywym sztandarem?

noeone @noeone  ●  26.02.2025 09:57

Gratuluję 100 minut rozmowy bez montażu i bez lapsusów! Pan Bogdan również bez zarzutu. Co do argumentów kontra SW2 i spuścizny JP2 to jeden z głównych jakie przychodzą do głowy a zarazem chyba najprostszy to owoce jakie już dziś widzimy bardzo wyraźnie: masowa obojętność dla nauki Pana Jezusa, apostazja, odwrót kościoła nauczającego.

Irek Romaniuk @IrekRomaniuk  ●  26.02.2025 09:57

Dobre dziennikarstwo ze strony redaktora Rymanowskiwgo, dal sie wypowiedziec Dawidowi, kulturalnie prowokowal. Jednoczesnie Dawid zrobil dobra robote bo mowil wprost, nie tlumaczyl sie za duzo

wojzbi @wojzbi  ●  26.02.2025 09:57

LICH Gratuluję wywiadu. Chciałbym podzielić się swoim doświadczenie w temacie Jana Pawła II Gdy w pełni uświadomiłem sobie jakim złem było spotkanie w Asyżu czy ucałowanie Koranu, zacząłem poszukiwać jakiegoś argumentu dla uświadomienia innej osobie, której miałbym to tłumaczy, że faktycznie to było złe. I albo to gdzieś przeczytałem, albo Duch Święty mi to podpowiedział, ze przecież w czasie gdy Jan Paweł II to robił, to w tym samym czasie na całym świecie, żyły całe rzesze prześladowanych chrześcijan, którzy cierpieli z powodu swej wiary, bardzo często oddawali swe życie aby wyznawać wiarę w Jezusa Chrystusa jako jedyną prawdziwą. Jaki sens miała ich ofiara gdy widzieli co robił Jan Paweł II, który zrównał Pana Jezusa z Buddą. Co z tymi wszystkimi męczęnnikami, którzy w historii Kościoła oddali swoje życie w ofierze aby takich rzeczy nie czynić, nie ucałować Koranu na przykład. Jeszcze raz dziękuję za wywiad.

Paweł @PawełRudnicki  ●  26.02.2025 09:56

Na wieki wieków Amen. Tak, przyznam, że po mimice było widoczne jak Pan Dawid się trudzi z odpowiedzią na niektóre pytania - szczególnie te odnośnie Jana Pawła II i inne pułapki Pana Rymanowskiego. Ale myślę, że wybrnął z nich bardzo dobrze. To jest bardzo przykre, że próbujemy niejednokrotnie bronić Kościoła i powołując się na wiele rzeczy, ktoś nagle wciska nam w szprychy patyk z argumentem, że przecież papież mówi inaczej. Wytrąca to argumenty i sprowadza dyskusję do tego, że z poziomu percepcji naszego adwersarza - bronimy raczej jakiejś wyimaginowanej przez nas nieistniejącej utopii, a nie rzeczywistego Kościoła :/ Odnośnie biskupa, to uważam, że dobrze, że personalia nie zostały podane - bo nam z jednej strony odbiera możliwość do patrzenia krzywym okiem na takową osobistość - a więc i okazji do grzechu. A z drugiej zaś strony nie powinniśmy zbytnio przejmować się tym co nas sensu stricto nie dotyczy - bądź co bądź, była to prywatna rozmowa biskupa z Panem Dawidem.

Michał Miodek @QuisUtDeus  ●  25.02.2025 21:03

Katolik nie może stosować homeopatii. Ogólna katolicka zasada jest taka, że wszelkie działanie nie może godzić w dany nam przez Pana Boga rozum i nie może godzić w Boże prawo. Homeopatia z jej teorią m. in. „pamięci wody” i „ducha lekowego” jest nieracjonalna, niezgodna z rzeczywistością, a jeśli zdarza się, że działa „cudownie”, to nie z mocy Boga, a jego przeciwnika, szatana. Biografia i antykatolickie poglądy twórcy homeopatii, mające z nią ścisły związek, tylko to potwierdzają. W numerze 2/2021 (213) „Zawsze Wierni” znajduje się artykuł autorstwa pani Marii Wolan „Pozornie niewinne i bezpieczne - cz. 1” poświęcony w dużej części homeopatii. Pod koniec tekstu autorka wskazuje na swoją książkę „Pozornie niewinne i bezpieczne” (Częstochowa, Edycja św. Pawła 2006) oraz książkę księdza Andrzeja Seredy „Co warto wiedzieć o homeopatii” (Kraków, Rafael 2009). W kolejnym numerze ZW jest krótkie uzupełnienie tematu homeopatii, w którym znajduje się uwaga, że nie wszystkie preparaty oznaczone jako „homeoparyczne” są nimi w istocie. 1. Zwykły ziołowy specyfik może zostać nazwany przez wytwórcę homeopatycznym tylko z powodów marketingowych, żeby podbić jego atrakcyjność wśród wybranej grupy klientów i sam w sobie nie jest szkodliwy. 2. Preparat nosi opis „honeopatyczny”, choć to zwykłe placebo, czyli oszustwo, bez związku z rzeczywistą homeopatią. 3. Preparat jest nazwany „homeopatycznym”, ponieważ powstał przy użyciu magicznych procedur. Katolik nie może z niego korzystać, ponieważ jest istotnie niebezpieczny dla duszy i ciała.

Pielgrzym @jarosaw  ●  22.02.2025 22:16

Tak, temat jest jak najbardziej interesujący. Dziś na każdym kroku jesteśmy faszerowani filozofią robienia rzeczy "dobrych" i przyjemnych dla siebie. Psychologowie mówią dbaj o siebie , myśl przede wszystkim o sobie, ty jesteś najważniejszy, kieruj się tym czego pragniesz itp. Oferta uwalniaczy dopaminy jest dziś przeogromna, przez co prawie wszyscy są od czegoś uzależnieni. Wszystkie odrealnione seriale, gry, pornografia, media społecznościowe, gdzie ludzie dzielą swoje fałszywe wizje życia - w rezultacie kompletnie zabijają życie duchowe. Do tego dochodzi uzależnianie nas od kolorowych napojów z dodatkami i wszelkiej maści słodyczy i przekąsek nafaszerowanych chemią. To śmieciowe jedzenie niszczy nasze ciała i uzależnia łamiąc naszego ducha. Oczywiście wszystkie te używki są szeroko reklamowane i nawet eksperci zachęcają do otwartości próbowania nowych rzeczy. Przykładem mogą być artykuły w mediach głównego ścieku, zachwalające pozytywy pornografii i różnych rodzajów wyuzdania. Odpowiedzią katolika na to wszystko jest według mnie m. in. Powrót do praktyk ascetycznych i doskonalenie się w cnotach. Zauważyłem u siebie po odbyciu kilku postów o wodzie, że cieszy mnie najprostsze jedzenie, które zjadam ze smakiem i nie jem go dużo. To tylko pokarm, który powinien być pożywny i zdrowy. Asceza to może być odstawienie słodyczy, przekąsek, nie podjadanie między posiłkami, zimne prysznice, większa aktywność fizyczna, wyłączenie telewizora, ograniczenie internetu, radia, muzyki. Do tego codzienna dłuższa modlitwa lub adoracja. Głos Boga można usłyszeć w ciszy. Ja te wszystkie praktyki poznałem uczestnicząc w ćwiczeniach duchowych dla mężczyzn Exodus 90. Są one organizowane w wielu parafiach w Polsce. Dla mnie droga ascezy jest ratunkiem i zbliżeniem się do Boga. Dodatkowo wszystkie trudności można ofiarować za duszę czyśćcowe. Życzę wszystkim dobrego praktykowania wyrzeczeń . Z Panem Bogiem.

Mirek Kantor @mirekka  ●  18.02.2025 21:50

Coś w tym jest, że w Polsce FSSPX miało zawsze najtrudniej. Dużo trudniej niż w Europie Zachodniej. 7-8 lat temu, po moim zapoznaniu się z Tradycją i Mszą katolicką, spojrzałem na wcześniejsze kilkadziesiąt lat z dystansu, mając świadomość zmian, i Kościół w Polsce z tej perspektywy wygląda na "flagowy okręt posoborowia". Myślę, że duży wpływ na ścisłe i prawie całkowite sklejenie Kościoła w Polsce z deformacjami Soboru Watykańskiego II miał kard. Karol Wojtyła, papież Jan Paweł II. Gdy został papieżem, jego wizja "Kościoła nowego adwentu", "nowej ewangelizacji", była jak rozkaz przed którym nie można się nie ugiąć i cały Kościół w Polsce tej wizji bezwzględnie się podporządkował. To Jan Paweł II był "promotorem" charyzmatyzmu i takich aberracji jak neokatechumenat w Polsce. Jeszcze jako abp. Krakowa ochraniał i wspierał szkodliwą działalność ks. Blachnickiego, która spowodowała odejście od Kościoła do protestanckich zborów dużą ilość post-oazowych byłych katolików. Na Zachodzie nie było takiego bezwzględnego, emocjonalnego stosunku do Jana Pawła II. Tam katolicy, świeccy i duchowni, mieli szerszą perspektywę i widzieli Kościół jako coś więcej niż tylko Vaticanum II i Jan Paweł II. Lepiej znali Tradycję i jej ciągłość, stąd na Msze odprawiane przez abp. Lefebvre'a przybywały tłumy wiernych. Podsumowując, Kościół w Polsce "przykleił" się bardzo ściśle do posoborowego modernizmu emocjami związanymi z papieżem Polakiem i korzyściami materialnymi jakimi wyższa hierarchia Kościoła w Polsce cieszy się od początku lat 1990-tych. Mało w tym "sklejeniu" jest rozumnych argumentów opartych o studia nad Tradycją, a dużo emocji i motywacji materialnych i towarzyskich.